Magister ludi – Mistrz Gry

Magister ludi – Mistrz Gry – ten honorowy tytuł pełen odniesień przyznał Arvo Pärtowi Paul Hillier, przez wiele lat dyrektor „The Hilliard Ensamble” jednego z najlepszych zespołów wykonujących jego muzykę. Hillier zauważył, że bohater powieści Hermanna Hessego Gra szklanych paciorków; gra w grę, której sam nie wynalazł. Najważniejsze w niej jest ścisłe trzymanie się reguł. Pod tym względem styl tintinnabuli Arvo Pärta przypomina grę szklanych paciorków. Jego "bezosobowe" i nie do przewidzenia metody kompozycyjne mają coś wspólnego ze swawolnym duchem zasady aleatorycznej, która jest podstawą wszystkich gier. Kompozytor jest według niego jedynie medium reguł muzycznych i osiąga czystość przez skrupulatne zachowywanie "małych prostych zasad". Nie bardzo przy tym wiadomo, czy Pärt jest twórcą stylu tintinnabuli, czy raczej tym, który znalazł drogę do źródła, którego odkrycie zobowiązuje odkrywcę do porzucenia swych osobistych smaków po to, by wciąż z niego pić. Arvo Pärt jest kompozytorem, który poświęcił się bezprecedensowej muzycznej egzegezie tekstów liturgicznych, wyrzekając się jednocześnie prawie wszystkich środków muzycznych swego czasu.


Jest to radykalne, dobrowolne ubóstwo, które, jak każde świadomie przyjęte ograniczenie, oczyszcza umysł dla przyjęcia muzyki i Słowa. Przez swą muzykę w sposób cichy i bezsłowny Arvo Pärt wyraża protest przeciw byciu "nowoczesnym", przeciw zaplanowanemu i nakazanemu postępowi w osiąganiu wciąż nowego, a zamiast tego woli "wieczne prawdy" wiary. To właśnie wyrzeczenie – coś, co nigdy nie pojawia się na tablicach reklamowych nowoczesności – daje jego dziełom siłę i zdolność inspirowania. Stosunek Pärta do nowoczesności ilustruje jego podejście do techniki. Instrumenty elektroniczne pojawiają się rzadko i są peryferyjnymi narzędziami w akustycznym świecie jego kompozycji. Bardziej ufa ludziom, zarówno głosowi, jak i instrumentom, które są z nami od zamierzchłych czasów. Jego podejście do techniki jest okazjonalne, nieco zabawne i zawsze otwarte na możliwość poradzenia sobie bez niej. 

Mówiąc o muzyce Arvo Pärta, Andreas Kähler stwierdził, że leżący u jej podstaw kompozytorski punkt wyjścia: "wystarczy pięknie zagrać jedną nutę" odnosi się w dwojaki sposób do wykonywania jego dzieł. "Grać pięknie" oznacza nie mniej niż "doskonale". Tak więc ci, których pierwsze spotkanie z muzyką Pärta opiera się na jej rozbrajająco prostym zapisie, spotykają się z czymś, czego sami jeszcze nie opanowali. Okazuje się bowiem, że na przykład regularność ruchów w górę i w dół czy zmiany w sposobie prowadzenia smyczka oraz inne elementy stają się podstawowymi problemami. Muzyka Pärta nie domaga się wirtuozerii, za którą można ukryć braki techniczne lub braki w umuzykalnieniu. 

Przedawkowanie techniki vibrato nie zastąpi precyzyjnej intonacji opartej na matematycznych regularnościach systemu alikwotów ani nie ukryje skutków naruszenia podstawowych zasad. Grając muzykę Pärta, każdy wykonawca musi osiągnąć prawdziwość wykonania i wziąć odpowiedzialność za każdą nutę. Zagranie 18 minutowego "Silentium", drugiej części "Tabula rasa", to doświadczenie, o którym żaden wykonawca łatwo nie zapomni. Może go ono doprowadzić do nieba lub rozpaczy... Jest to właśnie takie doświadczenie, które nie pojawia się w normalnych muzycznych okolicznościach, a wobec którego stajemy nadzy jak przed swoim Stwórcą. Jeśli coś takiego nas nie odstrasza, wówczas konfrontacja z muzyką Arvo Pärta może zasadniczo zmienić i oczyścić nasze podejście do muzyki.

Magister ludi – Mistrz Gry


Komentarze:

Dodaj swój komentarz:

Imię i nazwisko:*

Adres e-mail:*

Treść:*

ładowanie...

Kod z obrazka:*

 

 pola oznaczone * są wymagane

Oferta edukacyjna

Szukaj

Loading

Wydarzenia pogranicza na stronie 

  

 Administrator strony Pogranicza
(Na ten adres prosimy pisać w razie ewentualnych problemów związanych z funkcjonowaniem nowej strony, jak również zadawać pytania dotyczące odnajdywania treści z jej poprzedniej wersji. Postaramy się udzielić Państwu wszelkiej możliwej pomocy)

administrator@pogranicze.sejny.pl

Darowizny uzyskane przez Fundację Pogranicze

W związku z otrzymaniem darowizn, na podstawie art. 18 ust. 1f, pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zmianami), Fundacja Pogranicze podaje do publicznej informacji, że łączna kwota uzyskana z tego tytułu w okresie od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. wyniosła 254.355,17 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt pięć zł 17/100).

W 2016 roku Fundacja uzyskała również kwotę 9.230,90 zł w formie wpłat z 1% podatku.

Otrzymane darowizny Fundacja Pogranicze w całości przeznaczyła na realizację działań statutowych.

Towarzystwo Inwestycji Społeczno – Ekonomicznych S.A. w Warszawie udzieliło nam pożyczki na zamknięcie inwestycji oraz pomogło zorganizować montaż finansowy przy współpracy z Polskim Bankiem Spółdzielczym w Ciechanowie dla zapewnienia pełnej płynności przy prowadzeniu inwestycji związanej z rewitalizacją zabytkowego kompleksu dworskiego w Krasnogrudzie, w którym powstaje Międzynarodowe Centrum Dialogu.

www.tise.pl

Informacja o plikach cookies

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.