Władze sporządziły projekt architektoniczny budowli mającej pomieścić według pierwotnej wersji planu 30 kramów. Niestety nieznany jest autor projektu. Jednak już w czasie prac przygotowawczych okazało się, że plac jest za mały i dlatego kontrakt na budowę zawarty 17 grudnia 1828 roku zredukował liczbę kramów do 27.
Przewidywał on zakończenie budowy do końca 1830 roku. Komisja Spraw Wewnętrznych i Policji reskryptem z 19 maja 1829 roku udzialiła pożyczkę na realizację tej inwestycji w wysokości 1888rb, którą zabezpieczono hipotecznie na nieruchomości Abrahama Jakowicza Mauerbergera, najzamożniejszego, a zarazem najaktywniejszego członka wspomnianej grupy kupców sejneńskich.
Praca budowlane trwały w latach 1829 i 1830. W toku ich realizacji ponownie zredukowano liczbę kramów do 21 pomieszczeń. Robót budowlanych nie zdołano jednak ukończyć w ustalonym terminie i uległy one przerwaniu na skutek wybuchu powstania listopadowego. W czasie działań wojennych 1831 roku nieukończony budynek uległ dewastacji zarówno przez wojska rosyjskie, które urządziły w nim magazyny, jaki na skutek kradzieży. Dalsze prace wznowiono już po upadku powstania. Dokładnej daty ukończenia budowli nie zdołano ustalić. Musiało to nastąpić w każdym razie najpóźniej w 1833 roku.
Budynek parterowy dwutraktowych kramnic o wystroju klasycystycznym wzniesiono na planie nieregularnej podkowy o ściętych narożnikach. W trakcie zewnętrznym mieścił się szeroki podcień wsparty na murowanych kolumnach doryckich. Dachy pulpitowe kryte dachówką od frontu zasłonięte były niską attyką. W czasie II wojny światowej spalone zostały przez Niemców, po wojnie pozostałości uległy rozbiórce.